باسمه تعالی

1. اگر جسم خارجی با عین نجاست یا متنجس خارجی که وارد بدن شده است برخورد داشته و میانشان انتقال رطوبت صورت گرفته است آن جسم خارجی نجس است.
2. باطن بدن انسان که مثل توی دهان و بینی و گوش باشد، به ملاقات نجاست خارجی نجس می‌شود و با از میان رفتن آن پاک می‌شود فرقی نمی‌کند که نجاست خارجی عین نجاست باشد یا متنجس.

مسائل مربوط به این موضوع از رساله معظم‌له:

مسأله 238. اگر بدن حیوان به عین نجس مثل خون، یا متنجس مثل آب نجس، آلوده شود، چنانچه آنها برطرف شود، بدن آن حیوان پاک می‌شود. باطن بدن انسان که مثل توی دهان و بینی و گوش باشد، به ملاقات نجاست خارجی نجس می‌شود و با از میان رفتن آن پاک می‌شود و امّا نجاست داخلی، مانند خونی که از لای دندان بیرون می‌آید، موجب نجس‌شدن باطن بدن نمی‌شود و هم چنین ملاقات چیز خارجی در باطن بدن با نجاست داخلی آن چیز را نجس نمی‌کند؛ بنابراین اگر دندان عاریه در دهان با خونی که از لای دیگر دندان‌ها بیرون آمده، ملاقات کند آب‌کشیدن آن لازم نیست؛ ولی اگر با غذای نجس ملاقات کند، آب‌کشیدن آن لازم است.

مسأله 239. اگر غذا لای دندان مانده باشد و داخل دهان خون بیاید، غذا به ملاقات با خون نجس نمی‌شود. 
مسأله 240. مقداری از لب‌ها و پلک چشم که موقع بستن، روی هم می‌آید حکم باطن را دارد، پس چنانچه با نجاست خارجی ملاقات کند آب‌کشیدن آن لازم نیست ولی جایی را که انسان نمی‌داند از ظاهر بدن است یا باطن آن، اگر با نجاست خارجی ملاقات کند لازم است آن را آب بکشد.