باسمه تعالی
 1. به‌جاآوردن قضای نماز و روزه واجب است و برای هر روز روزه ماه مبارک رمضان باید کفاره افطار عمد پرداخت شود.
2. کسی که کفّاره روزه رمضان بر او واجب است، باید یک بنده آزاد کند، یا به دستوری که در مسأله بعد گفته می‌شود، دو ماه روزه بگیرد، یا شصت فقیر را سیر کند، یا به هر کدام یک مدّ بدهد. ( مدّ، بنا بر مشهور، تقریباً ده سیر(حدود 750 گرم) است، ولی ظاهراً بیش از این مقدار و تقریباً (875) گرم است و احتیاط واجب در رعایت این قول است. توضیح بیشتر در باره مُدّ که معادل یک چهارم صاع است، در مسائل نصاب زکات غلّات و زکات فطره خواهد آمد) و ظاهراً هر طعامی که بدهد، کافی است و اگر مقدار شصت مد برایش ممکن نباشد، مخیر است که هیجده روز روزه بگیرد یا هر چند مد که می‌تواند به فقرا طعام بدهد و اگر نتواند هیجده روز روزه بگیرد یا چند مد طعام بدهد، هر مقدار از این دو را که‌ می‌تواند عمل کند و اگر نتواند یک روز روزه بگیرد، یا یک مد طعام دهد، استغفار ‌کند، اگر چه مثلًا یک مرتبه بگوید «استغفر اللّه» و احتیاط مستحب آن است که هر مقدار که می‌تواند به فقیر طعام دهد، و احتیاط واجب آن است که هر وقت بتواند، کفاره بدهد و اگر مقداری داده، آن را تکمیل کند.
3. کسی که می‌خواهد دو ماه کفاره روزه رمضان را بگیرد، باید یک ماه تمام و یک روز آن را از ماه دیگر، پی‌درپی بگیرد و اگر بقیه آن پی‌درپی نباشد، اشکال ندارد. ولی در (18) روز که در بالا گفته شد، پی‌درپی به جا آوردن لازم نیست.
4. کسی که می‌خواهد دو ماه کفاره روزه رمضان را بگیرد، نباید موقعی شروع کند که در بین یک ماه و یک روز، روزی باشد که مانند عید قربان، روزه آن حرام است، یا مانند ماه رمضان روزه آن واجب است.
5. کسی که باید پی‌درپی روزه بگیرد، اگر در بین آن بدون عذر یک روز روزه نگیرد یا وقتی شروع کند که در بین آن به روزی برسد که روزه آن واجب است، مثلًا به روزی برسد که نذر کرده آن روز را روزه بگیرد، باید روزه‌ها را از سر بگیرد.
6. اگر در بین روزهایی که باید پی‌درپی روزه بگیرد عذری مثل حیض یا نفاس، یا سفری که در رفتن آن مجبور است، برای او پیش آید، بعد از برطرف شدن عذر واجب نیست روزه‌ها را از سر بگیرد بلکه بقیه را بعد از برطرف شدن عذر به جا می‌آورد.