دیدگاه ها

بایگانی

مصاحبه و گفتگو: ولایت ‎فقیه، ولایت رسول‎الله

حضرت استاد آیت الله هادوی تهرانی از جمله چهره های شناخته شده ای است که در مباحث مختلف علوم دینی دارای تألیفات گوناگون است. یکی از مهمترین کتاب هایی که درباره ولایت فقیه و مباحث پیرامون آن نوشته شده است، کتاب «ولایت و دیانت» ایشان است. کتابی که در عین ایجاز به هیچ وجه از اتقان و استواری اش کم نشده و از جامعیت کاملی برخوردار است. در گفت وگو با وی درباره نگاه حضرت امام(ره) به ولایت فقیه صحبت کرده ایم. بحث را از جایی شروع کنیم که حضرت امام رحمت الله علیه آغاز کردند. ایشان در پاراگراف اول کتاب ولایت فقیه می گویند که مفهوم ولایت فقیه از آن دسته مفاهیمی است که تصور آن موجب تصدیق آن می شود. لطفا بفرمایید که نگرش حضرت امام به ولایت فقیه چگونه است که صِرف تصور آن را، موجب تصدیقش می دانند؟ ببینید مقصود امام این است که کسی که مفاهیم مربوط به بحث حکومت اسلامی و ولایت فقیه را بداند، نمی تواند غیر آن را تصور کند. اما باید توجه کرد که آن مفاهیم چیست؟ اولا، توجه به این نکته که اسلام اختصاص به مسائل شخصی و فردی ندارد و در امور اجتماعی سیاسی نیز وظایف و تکالیفی را تعیین کرده است. ثانیا، توجه به این نکته ضروری است که این مسئولیت های سیاسی اجتماعی نیازمند یک مصدر حکومتی است که آن احکام را انجام دهد. خب این مصدر حکومت در زمان نبی مکرم اسلام و حضرات معصومین خود ایشان بوده اند. حال نکته این است که در زمان غیبت کبری مصدر این حکومت چه کسی باید باشد. خب در این جاست که بحث ولایت فقیه مطرح می شود، یعنی در زمان غیبت این امور به دست کسی است که دارای خصوصیات سه گانه علم، تقوا و درایت باشد. حضرت امام می فرماید اگر ما این مسائل را درست درک بکنیم یعنی باید بگوییم که ولایت فقیه یعنی ولایتِ فقاهت ملتزم به احکام شرعی با درایت که بتواند آن احکام اجتماعی را در صحنه اجتماعی پیاده کند. خب به این معنا واضح است که اگر اسلام حکومتی دارد و احکام حکومتی نیز دارد، باید در راس این حکومت، یک فرد فقیه با تقوا که توانایی مدیریت دارد، قرار بگیرد. در نگرشی که حضرت امام به مسئله ولایت فقیه دارند، نگرش ایشان یک نگرش فقهی است یا یک نگرش کلامی؟ اول من خود سئوال را تبیین کنم. ببینید وقتی شما می پرسید که آیا این مسئله یک مسئله کلامی است یا یک مسئله فقهی، یعنی آیا یک مسئله اعتقادی است یا این که جزو امور عملی ماست. از یک منظر، مسئله ولایت فقیه یک بعد نظری پیدا می کند و به اعتقادات مربوط می شود، به این معنا که شما معتقد باشید که اسلام در اجتماعیات نیز صحبت دارد و محدود به امور فردی نیست. از طرف دیگر آن وظایفی که در حوزه عمل سیاسی قرار می گیرند و باید انجام شوند واضح است که مربوط به فقه اند و در مجموعه مباحث فقهی قرار می گیرد. و این مسئله که آیا اسلام در دوران غیبت، انسان ها را به حال خودشان رها کرده است، بدون هیچ گونه حکومت و الگوی حکومتی و... که خب دوباره این مسئله یک بحث کلامی است از این جهت. اما خود این الگوی حکومت و شکل و ساختار نظام ولایت فقیه یک بحث فقهی است که شامل خصوصیات ولی فقیه و گستره وظایف و اختیاراتش و... می شود. به همین دلیل است که بحث ولایت فقیه در آثار فقهی ما مطرح شده است و ما بحثی از آن در آثار کلامی متقدمین مان نمی بینیم. اگرچه که برخی از معاصرین این مسئله را مطرح کرده اند که بحث ولایت فقیه از مباحث کلامی است و در امتداد ولایت امام مطرح می شود و این حرف بنفسه حرف درستی هم هست، اما در آثار کلامی قدما اثری از آن وجود ندارد، بلکه در آثار فقهی ما مطرح شده است. پس کلیت بحث ولایت فقیه یک بحث کلامی است و خصوصیات این بحث از مباحث فقهی به حساب می آید. فلذاست که از قدیمی ترین متن فقهی مفصلی که به دست ما رسیده – یعنی مقنعه شیخ مفید- ما بحث ولایت فقیه را داریم تا امروز که در آثار معاصرین نیز وجود دارد. البته این بحث در منابع برادران اهل سنت نیز وجود دارد و من در بحثی که در خدمت دوستان اهل سنت بودیم، به این مسئله اشاره کردم. مثلا در کتاب احیاء العلوم غزالی می بینیم که غزالی در همان مقدمات به ضرورت وجود یک سلطانی اشاره می کند که مردم به خاطر او از حقوق خودشان تجاوز نکنند، ولی مطرح می کند که این سلطان نیازمند یک مرشد و معلم است و تبیین می کند که این مرشد و معلم عبارت است از یک فقیه. یعنی در یک نگاه بدوی ممکن است که شما بگویید که او ضرورت سلطان را بررسی کرده، ولی در واقع غزالی مقام فقیه را بالاتر از سلطان قرار می دهد و برای سلطان نقشی مانند مدیر اجرایی یا آن چیزی که امروزه ما به آن رییس جمهور می گوییم قائل است. توجه به این نکته نیز ضروری است که اصطلاح ولایت فقیه یک اصطلاح متاخر است و در کتب فقهی گذشته وجود ندارد، اما مباحثی که در کتب فقهی وجود دارد کاملا مفاد ولایت فقیه را ثابت می کند. مثلا در کتاب ابوالصلاح حلبی که شاگرد شیخ مفید است بخشی است تحت عنوان«تنفیذ الاحکام» که در آن شرایطی را که برای فقیه برمی شمارد، دقیقا همان چیزهایی است که در قانون اساسی، در شرایط رهبر و ولی فقیه ذکر شده است. همان طور که مستحضر هستید، جناب آیت الله خویی ادلّه لفظیه ولایت فقیه را تام نمی دانند، فلذا برای اثبات ولایت فقیه استناد کرده اند به «ادلّه لبّیه» و چون ادله لبیه اطلاق ندارد، ایشان بحث ولایت مطلقه فقیه را نپذیرفتند. اما سئوال بنده این است که مستند امام برای بحث ولایت فقیه چه بود که ایشان علاوه بر آن که ولایت مطلقه فقیه را پذیرفتند، فرمودند که ولایت فقیه همان ولایت رسول الله است؟ ببینید، نباید اشتباه شود که مرحوم جناب خویی بحث ولایت فقیه را نپذیرفتند و امام پذیرفتند. چراکه ما هیچ فقیهی را در تاریخ شیعه نداریم که بحث ولایت فقیه را کلا منکر باشد، بلکه بحث برسر حدود و اختیارات فقیه است. اما باید گفت که نظر حضرت امام در این باب نظر جمهور و غالب فقهای شیعه است و جناب آیت الله خویی از جمله کسانی است که از جمهور فقها فاصله گرفته است. شما می بینید که در کنار امام و هم رأی با امام، بزرگانی مانند مرحوم صاحب جواهر وجود دارند که می گویند کسی که در ولایت عامه فقیه تردید می کند، بویی از فقاهت نبرده است و با روایات اهل بیت سلام الله علیهم آشنایی ندارد. و این که آیت الله خویی در بحث ولایت فقیه از عامه علما فاصله گرفته اند، مربوط می شود به نگاه خاصی که ایشان در سند روایات، ظهور و دلالت روایات و... دارند که در موارد دیگری نیز بر نظرات ایشان تاثیر گذاشته و ایشان را از جمهور فقها جدا کرده است. البته یک مغالطه ای نیز عده ای می کنند و می گویند که ولایت مطلقه فقیه که امام می گوید با ولایت عامه فقیه که بزرگانی مانند صاحب جواهر می گویند، تفاوت دارد. درواقع عده ای خواسته اند با این کار نشان دهند که دیدگاه امام در بحث ولایت فقیه، یک دیدگاه خاصی است که با مباحث دیگر فقها متفاوت است. این حرف درست نیست. اگر شما به کتاب صاحب جواهر رجوع کنید، می بینید که آن سوالی که ایشان می خواسته به آن پاسخ دهد این است که آیا در دوران غیبت، تمام اختیارات ولایی معصومین به فقیه سپرده شده است یا نه؟ و از این بحث تعبیر می کند به ولایت عامه فقیه. در حالی که امام تعبیر می کنند به ولایت مطلقه فقیه. من در کتاب ولایت و دیانت سعی کردم نشان بدهم که این تفاوت تعبیر به تفاوت مصطلحات اصولی این دو بزرگوار باز می گردد، نه به تفاوت دیدگاه فقهی آن ها درباره این موضوع. هر دو یک معنا مد نظرشان است، ولی با دو عبارت. به این صورت که مرحوم صاحب جواهر که تعبیر «عامه» را می گویند معنای لغوی، آن را اراده کرده اند که در مقابل آن ولایت خاصه است یعنی ولایت در حیطه های خاصه در تمامی موارد و حیطه ها. در حالی که حضرت امام از لفظ «مطلقه» معنای اصطلاحی آن را اراده کرده اند. اگر امام می گویند ولایت فقیه همان ولایت رسول الله است، از همین جهت است. یعنی محدوده ولایی فقیه همان محدوده ولایی رسول اکرم است. و البته واضح است که مد نظر ایشان این نیست که ولی فقیه تمام صفات و مقاماتی را که نبی مکرم داشته اند، داراست. این ولایت مطلقه که می گوییم از دوجهت است. یکی از جهت افراد و آحاد است که تحت ولایت فقیه قرار می گیرند که در این مورد یعنی ولایت فقیه شامل تمامی افراد جامعه می شود، حتی مجتهدین دیگر، دوم این که این قید مطلقه در شئون و اختیارات فقیه جاری است. یعنی تمامی شئون اجتماعی و سیاسی را شامل می شود. کسانی که ولایت مطلقه فقیه را قبول دارند-که اکثر قریب به اتفاق فقهای شیعه را در بر می گیرد- این دو حیطه مد نظرشان است. در اصل می توان گفت ما در بین فقهای شیعه تا همین دویست سال پیش مخالفی برای ولایت فقیه نمی یابیم و به همین دلیل است که مرحوم صاحب جواهر، آن عبارات تند را در مورد کسانی که در ولایت عامه فقیه تردید کنند به کار می برد. اما نکته ای که لازم است در انتهای این سئوال مطرح کنم این مسئله است که تفاوت بین بحث ولایت فقیه از دیدگاه امام و دیدگاه آیت الله خویی، ثمره عملی اندکی دارد. به عبارت دیگر، درست است که آقای خویی چون ادله لفظیه ولایت فقیه را نمی پذیرد، به تبع آن اطلاق ادله را نیز نمی پذیرد، اما چون ایشان تصرف فقیه در امور حسبه را می پذیرد، فلذا بسیاری از تصرفات فقیه را داخل در همین موضوع دانسته و آن ها را نه تنها می پذیرد، بلکه آن ها را ضروری نیز می داند. فقط در یک حیطه خیلی کوچکی است که این تفاوت نظری دارای توابع عملی نیز می شود. حالا سئوال بنده این است که آیا با نگرش آقای خویی به مسئله ولایت فقیه که اثبات آن از طریق امور حسبه است، می توان حکومت اسلامی تشکیل داد؟ بله، اصل این مسئله که باید امور مردم سامان پیدا کند و مدیریت شود خودش از امور حسبه است. این واضح است که مردم نیازمند یک مدیریت اجتماعی هستند وگرنه دچار بی قانونی و بی نظمی عمومی می شوند. مثلا مردم خودشان احساس این وظیفه را می کنند که خانه و منزل خودشان را تمیز کرده و در قدم بعدی آن را آباد کنند. اما احساس وظیفه نمی کنند که شهر و خیابان و حتی کوچه ای که در آن زندگی می کنند را تمیز و آباد کنند. این مسئله خیلی مهم است. قدما می گفتند که دلیل نیاز ما به حکومت به خاطر جلوگیری از تعدی مردم به حقوق یکدیگر است، اما حالا فرض کنید که مردم بسیار متمدنی پیدا کردیم که به هیچ وجه به حقوق یکدیگر تجاوز نمی کردند، حالا آیا باید گفت که ما دیگر به حکومت نیاز نداریم؟ نخیر، به خاطر این که حکومت تنها متولی جلوگیری از تعدی و تجاوز به حقوق دیگران نیست، چراکه یک سری از وظایف عمومی در جامعه وجود دارد که کسی خود را متولی آن نمی داند مثل همین مثال هایی که بالا زدم. فلذاست که وجود حکومت ضروری است و آن تعبیری که امیرالمومنین دارند که «لابُدّ مِن أمیرٍ برٍّ أو فاجر» ناظر به همین مسئله است. حالا برگردیم به بحث خودمان، یعنی اگر شما مانند آقای خویی اثبات ولایت فقیه را از طریق امور حسبه انجام دهید و آن را محدود به قدر متیقّن و امور حسبه کنید، باز هم ولایت فقیه جامع الشرایط را می پذیرید و در نهایت تشکیل حکومت را نیز می پذیرند چراکه خود اصل حکومت از امور حسبه است و اگر شما دقیق به امور حسبه دقت کنید، می بینید که امور حسبه چیزی نیست مگر حفظ جان مومنین و تسهیل امور آنان. و هر دو این ها فقط در امر حکومت امکان پذیر است، مثلا شما برای حفظ جان و امنیت مومنین نیازمند یک نیروی نظامی هستید و برای تدبیر امور مومنین مانند ساختن راه ها و... نیز نیازمند یک حکومت هستید که این مدیریت اجتماعی را بپذیرد. بنابراین که اگر شما با همین نظریه قدر متیقن بروید جلو درنهایت می بینید که کم کم تک تک نهادهای حکومتی شکل گرفت. و اثر عملی اش در جاهای کوچکی است نه در اصل تشکیل حکومت اسلامی. مثلا شما می خواهید خیابانی بکشید که رفت و آمد مردم تسهیل شود و وقت کمتری را مردم در ترافیک بگذرانند حالا این جا یک مغازه داری، مغازه اش را به حکومت نمی فروشد و در نگاه بدوی هم حق دارد چراکه «الناس مسلطون علی اموالهم». در این جا با توجه به نگاه حضرت امام، شما به راحتی می توانید آن شخص را به زور مجبور به فروش مغازه اش کنید، اما در نگاه حسبه تا این امر-کشیدن خیابان- ضروری نشود، شما اجازه ندارید که آن شخص را مجبور به فروش مغازه اش کنید. چراکه با نگاه قدر متیقّن این جا هنوز وارد بحث حسبه نشده است. به عبارت دیگر، حکومتی که از راه حسبه اثبات و تشکیل شده است یک حکومتی است که دست و پایش بسته است و با معذوریت های عملی فراوانی مواجه است. یعنی ابتدا باید صبر کند تا یک چیزی ضرورت پیدا بکند تا وارد امور حسبه بشود و به تبع حسبه قدر متیقّن شامل آن هم بشود تا بعدا حکومت بتواند در آن دخل و تصرف حکومتی کند، اما در نگاه حضرت امام این گونه نیست و حکومت پیش از رسیدن به بحران و حتی برای جلوگیری از بحران نیز می تواند اعمال نظر حکومتی کند. فلذاست که می تواند مثلا بگوید اگر این خیابان عریض نشود توابع اقتصادی، زیست محیطی، اخلاق اجتماعی و... دارد و حالا که مصلحت عمومی اقتضا می کند با این که هنوز تعریض خیابان ضروری به معنای اخص کلمه نشده است باز هم حکومت می تواند در این جا اعمال قدرت کند و مردم را مجبور به فروش ملک هایشان کند. و این هم ریشه در آیه قرآن دارد که «النّبی أولی بالمومنین من أنفسهم» و حالا که شئون اجتماعی و حکومتی نبی به فقیه جامع الشرایط رسیده است او نیز در این موارد «أولی» می شود، یعنی این که همان کاری که شما می توانستید رأسا اقدام به آن کنید- مانند همین فروش منزل- حالا فقیه این کار را می کند و خانه شما را می فروشد و پولش را به شما می دهد. به عنوان سئوال آخر، به نظر شما چه امری باعث شد که تبیین حضرت امام«ره» یک تبیین ویژه ای بشود. آیا این ویژه شدن صرفا به دلیل سیر تاریخی قضیه بود که حضرت امام علاوه بر تبیین قضیه برای عملی شدن آن هم اقدام کردند یا این که در خود تبیین حضرت امام یک نکات ویژه ای وجود داشت؟ تعبیری امام در مقدمه بحث ولایت فقیه دارند و می گویند که آن چیزی را که ما در این جا می گوییم، بحثی است که اساسش را قدما گفته اند و ما فقط یک نکاتی را به آن ها اضافه می کنیم. در اوائل انقلاب، عده ای آمدند و گفتند که این نظریه از ابداعات حضرت امام است. بعدا گفتند نه، این را اولین بار مرحوم نراقی در «عوائدالایام» گفته است. در حالی که اصلا مسئله این گونه نیست. یعنی ما در کتاب شیخ مفید که قدیمی ترین کتاب فقهی شیعه است عبارات واضحی مبنی بر ولایت فقیه در دوران غیبت کبری داریم و این چیزی است که از روایات معصومین سلام الله علیهم به ما رسیده است. و از مهمترین هایش، همان توقیع حضرت حجت علیه السلام است که ما بر روی آن خیلی تأکید داریم هم از جهت سند و هم از جهت دلالت. که حضرت در آن جا دارند زمینه سازی غیبت کبری را می کنند که شیعیان در زمان غیبت کبری سردرگم نباشند و این بحث از زمان خود رسول مکرم اسلام شروع شده است و حضرت امام می فرمایند که مد نظر از «خلفائی» در عبارت «اللهم ارحم خلفائی» حضرات معصومین نیستند بلکه فقهای جامع الشرایط هستند تا این که می رسد به امام صادق(ع) و آن مقبوله عمربن حنظله و تا این که می رسیم به خود حضرت حجت و آن توقیع معروف. یعنی می خواهم بگویم که این بحثی است که در کلام تمامی حضرات معصومین نیز وجود داشته است و بحثی نبوده که ناآشنا برای فقها باشد؛ فلذاست که مرحوم صاحب جواهر می گوید که کسی که ولایت فقیه را انکار کند بویی از فقه آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین نبرده است. یعنی این قدر مطلب بدیهی بوده است. در مورد امام می توان گفت که چه بسا ایشان در اصل بحث ولایت فقیه یک ابداع ویژه ای نکرده اند، بلکه صرف توجه دادن امام به این مسئله خودش یک مسئله بسیار مهمی بود. اما از جهت دیگر وقتی ما به آثار فقها مراجعه می کنیم، مثلا به همین کتاب مقنعه شیخ مفید، می بینیم ایشان می گویند که اگر اجرای احکام امر به معروف و نهی از منکر در آخرین مرحله آن که قتل است، برای فقیه «ممکن» بود باید آن را انجام دهد. و آن را با عبارت «إن أمکن» مطرح می کند و این بحث در فقه بعدها این گونه طرح می شود که حالا که برای ما امکان تحقق این احکام و حکومت اسلامی وجود ندارد، پس ما دیگر وظیفه ای نداریم. امام این بحث را این گونه عوض کردند که اگر امکان این امر –تحقق حکومت اسلامی- به صورت بالفعل وجود ندارد، به این معنا نیست که من برای محقق شدن آن و ممکن شدنش نباید تلاشی بکنم. این خودش یک بحث جدیدی بود که اگر الان امکانش وجود ندارد، تو باید مقدمات آن را برای مثلا ده سال آینده فراهم بکنی. به عبارت دقیق و فنی، امام مسئله را این گونه تبیین کردند که مسئله حکومت اسلامی تکلیفی نیست که مشروط به تحقق مقدمات باشد، بلکه تکلیفی است که اگر مقدماتش فراهم نیست، شما باید بروید و مقدماتش را هم فراهم کنید. دقیقا مثل مسئله حج. کسی نمی تواند بگوید که من وظیفه ام هست که به حج بروم و مثلا در روز نهم ذی الحجه بیاید بگوید که دیگر که امکان حج رفتن الان فراهم نیست، پس حج از گردن من ساقط شده است. بلکه شما باید به گونه ای مقدمه سازی کنید که در روز نهم ذی الحجه در سرزمین مکه باشید تا بتوانید اعمالتان را به جا بیاورید. و به عبارت فقهی، نوآوری امام این بود که مسئله تشکیل حکومت اسلامی را شرط واجب می دانستند، برخلاف قدما که آن را شرط وجوب می دانستند. یعنی امام می گویند وجوب مسئله سرجایش ثابت است و شما برای این که بتوانید آن را انجام بدهید، باید بروید و مقدمات آن را فراهم کنید و این حقیقتا بحث جدید و نویی بود. در نهایت هم اهمیت امام در این است که خودش نیز در این میدان وارد شد و بر علیه حکومت جور اقدام کرد و توانست چیزی که بزرگان می گفتند محال است، آن را محقق کرد. یعنی آن چیزی را که نه بزرگان حوزه می توانستند باور کنند و نه حکومت شاه و نه حتی حکومت های بیگانه احتمال آن را می دادند، ایشان آمدند و آن را محقق کردند. و این بحثی است که هنوز جای کار و جای تبیین بهتر دارد و از جانب بسیاری-اعم از موافقین و مخالفین- مورد سوء فهم واقع شده است. و یک عده می آیند و به صورت غیر تخصصی به مسئله می پردازند و مثلا می گویند که شیخ انصاری با ولایت فقیه مخالف است! آخر کجا مرحوم شیخ این چنین حرفی را می زند؟ در حالی که خود شیخ در کتاب مکاسب تصریح می کنند که آن چه که برای حکام در حکومت ها ثابت است، قطعا به صورت قدر متیقّن برای فقیه جامع الشرایط نیز ثابت است. دفتر آیت الله هادوی تهرانی --------------------------------- لینک مرتبط: پایگاه اطلاع رسانی حوزه

اخبار

بایگانی

دنیا فقط یک فیلم تکراری است که هنرپیشگان او عوض می شوند

استاد دروس خارج فقه و اصول حوزه علمیه قم بیان کرد: اگر قرآن را بخوانی، متوجه می‌شوی که کلا تاریخ یک فیلم تکراری است که فقط هنرپیشه‌هایش عوض می‌شوند. به گزارش خبرگزاری حوزه، حضرت آیت الله هادوی تهرانی در ادامه جلسات تفسیر سوره مبارکه مجادله گفت: در این جلسه به آیات سوم و چهارم این سوره یعنی «وَالَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِن نِّسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِّن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا ذَلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ/ فَمَن لَّمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا فَمَن لَّمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا ذَلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْکَافِرِینَ عَذَابٌ أَلِیمٌ» اشاره می کنیم. وی افزود: یکی از سنن عرب جاهلی مساله ظهار بود؛ آنها وقتی می خواستند همسران خود را طلاق دهند همسر خود را تشبیه به مادر خود می‌کردند و با این تشبیه معتقد بودند که زن از آن‌ها جدا می‌شود. این استاد حوزه تصریح کرد: زنی که این حادثه برایش اتفاق افتاده بود، خدمت رسول اعظم (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و گلایه کرد که من عمری در منزل این مرد زحمت کشیدم و او در انتهای امروز این کار را کرده است و من را از منزل اخراج کرده است؛ در روایتی که ابراهیم ابن هاشم در تفسیرشان نقل می‌کنند و در روایات دیگری که اهل سنت هم نقل کرده‌اند، حضرت در پاسخ فرمودند: مطلبی از وحی برای من نیست تا من بتوانم نسبت به این مسئله قضاوتی بکنم. این عبارت که در روایت وارد شده و آیه هم شاهد بر آن است، نشان می‌دهد که حکم ظهار که بعدا اشاره خواهیم کرد، تا آن موقع بیان…

برپایی مراسم سالروز رحلت حضرت خدیجه کبری سلام الله علیها با حضور آیت الله هادوی تهرانی

همزمان با رحلت جانسوز همسر فداکار نبی اعظم صلی الله علیه و آله و سلم، ام الزهراء سلام الله علیها حضرت خدیجه کبری علیها سلام الله مجلس توسلی برگزار می شود. این مراسم امروز شنبه 5 خرداد از ساعت 22:30 با سخنرانی حجت الاسلام و المسلمین واعظ شهیدی برگزار خواهد شد. عزاداران و محبان خاندان عصمت و طهارت(ع) می‌توانند برای شرکت در این مراسم عزاداری و سوگواری در آدرس مشهد، انتهای بهجت 8، کوچه تهرانی ها، فرعی اول دست راست، بن بست دوم، پلاک 40 (انتهای هاشمی نژاد 9، سمت چپ، بن بست دوم، پلاک 40) حاضر شوند. دفتر آیت الله هادوی تهرانی ------------------------- لینک مرتبط: - ابنا - شفقنا

سنگینی کفاره برخی گناهان برای سنجش میزان ایمان است

استاد دروس خارج فقه و اصول حوزه علمیه قم در تفسیر سوره مبارکه مجادله به کفاره سنگین برخی گناهان از جمله ظهار و افطار عمدی روزه اشاره کرد و گفت: سنگینی کفاره برخی گناهان برای سنجش میزان دینداری افراد است تا خود را بسنجند. به گزارش ایکنا؛ آیت‌الله هادوی تهرانی در ادامه جلسات تفسیر سوره مبارکه مجادله به سومین و چهارمین آیه «وَالَّذِینَ یُظَاهِرُونَ مِن نِّسَائِهِمْ ثُمَّ یَعُودُونَ لِمَا قَالُوا فَتَحْرِیرُ رَقَبَةٍ مِّن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا ذَلِکُمْ تُوعَظُونَ بِهِ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِیرٌ/ فَمَن لَّمْ یَجِدْ فَصِیَامُ شَهْرَیْنِ مُتَتَابِعَیْنِ مِن قَبْلِ أَن یَتَمَاسَّا فَمَن لَّمْ یَسْتَطِعْ فَإِطْعَامُ سِتِّینَ مِسْکِینًا ذَلِکَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَلِلْکَافِرِینَ عَذَابٌ أَلِیمٌ» پرداخت و گفت: داستان ظهار را در جلسات گذشته اشاره کردیم، یک سنت عرب جاهلی در طلاق دادن همسران این بود که همسر خود را تشبیه به مادر خود می‌کردند و با این تشبیه معتقد بودند که زن از آن‌ها جدا می‌شود. زنی که این حادثه برایش اتفاق افتاده بود، خدمت رسول اعظم (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و گلایه کرد که من عمری در منزل این مرد زحمت کشیدم و او در انتهای امروز این کار را کرده است و من را از منزل اخراج کرده است. وی افزود: در روایتی که جناب ابراهیم ابن هاشم در تفسیرشان نقل می‌کنند و در روایات دیگری که اهل سنت هم نقل کرده‌اند، حضرت در پاسخ فرمودند: مطلبی از وحی برای من نیست تا من بتوانم نسبت به این مسئله قضاوتی بکنم. این عبارت که در روایت وارد شده و آیه هم شاهد بر آن است، نشان می‌دهد که حکم ظهار که بعدا اشاره خواهیم کرد،…

استفاده ما از قرآن به قرائت محدود نشود

آیت‌الله هادوی تهرانی گفت: قرآن در دور و اطراف ما وجود دارد و در جیب ما هست ولی کمتر سراغ آن می‌رویم و وقتی هم می‌رویم بیشتر گرفتار الفاظ و نحوه تلفظ هستیم. به گزارش ایکنا؛ آیت‌الله هادوی تهرانی در اولین جلسه از سلسله جلسات تفسیری خود در ماه مبارک رمضان که به سوره مجادله اختصاص دارد با بیان اینکه ماه رمضان ماه قرآن است گفت: قرآن در دور و اطراف ما وجود دارد و در جیب ما هست ولی کمتر سراغ آن می‌رویم و وقتی هم می‌رویم بیشتر گرفتار الفاظ و نحوه تلفظ هستیم. وی افزود: عمر می‌گذرد و در این محدوده باقی مانده‌ایم؛ برخی دلخوش هستیم که قرآن را خوب می‌خوانیم ولی اینکه چقدر می‌خوانیم و آن را می‌فهمیم خیلی مورد توجه نیست؟ حتی وقتی سراغ تفسیر و فهم می‌رویم گرفتار مسائل دیگر می‌شویم که شان نزول آیه چیست؟ ساعت و محل یک واقعه چه بود؟ و ... و سراغ مسائلی که شاید اهمیت چندانی در اهمیت قرآن نداشته باشد. وی افزود مثلا در سوره مجادله که در مورد یک خانم است دنبال این هستیم که نام آن زن چه بود و همسرش چه کسی بوده است؛ در حالی که قرآن دنبال بیان قصه و تاریخ صرف نیست؛ متاسفانه برخی از تفاسیر ما نیز به جای برداشتن حجاب از فهم آیات حجاب بر آن می‌گذارد و برخی که ادیب هستند دنبال اعراب و ... هستند. هادوی تهرانی با بیان اینکه قرآن تنزل همه علم الهی در پائین‌ترین مرتبه و سطح است تا در اختیار همگان قرار گیرد گفت: عمری قرآن بر تاقچه خانه و قفسه کتاب ما هست و در رمضان روزی یک جزء خواندیم اما کمتر دنبال حقیقت قرآن رفتیم. این استاد حوزه عنوان کرد: اینکه فرمودند اقراء وارقع مربوط به آن دنیا نیست بلکه در این دنیاست و اگر کسی واقعا در دنیا قرآن بخواند بالا می رود و چیزهایی که برایش در دنیا پنهان است آشکار…

جلسات تفسیر سوره مجادله توسط آیت‌الله هادوی تهرانی

امیر برازنده، مسئول دفتر آیت‌الله هادوی تهرانی در گفت‌و‌گو با ایکنا؛ گفت: در ادامه سلسله جلسات تفسیری آیت‌الله هادوی تهرانی در ماه مبارک رمضان در سال‌های گذشته که در قم برگزار می‌شد امسال این جلسات هر روز ماه مبارک رمضان در مشهد برگزار خواهد شد. وی افزود: جلسات امسال تفسیر این استاد حوزه به سوره مبارکه مجادله اختصاص دارد و هر روز از یک‌ساعت مانده به اذان مغرب در دارالقرآن حرم مطهر رضوی برگزار می‌شود. برازنده بیان کرد: ایشان در سال‌های قبل به تفسیر چند سوره از جمله ابراهیم(ع) و اسراء پرداخته بود و امسال نیز در این ماه مباره به تفسیر سوره مجادله خواهد پرداخت. دفتر آیت الله هادوی تهرانی --------------------------------- لینک مرتبط: ایکنا

سخنرانی در مرکز تحقیقات اسلامی مشهد مقدس

حضرت آیت الله هادوی تهرانی در مرکز تحقیقات اسلامی مشهد مقدس به ایراد سخنرانی خواهند پرداخت. به گزارش واحد سردبیری، پیرو دعوت حضرت آیت الله اشرفی شاهرودی ریاست محترم مرکز تحقیقات اسلامی مشهد مقدس حضرت آیت الله هادوی تهرانی با حضور در این مرکز در خصوص «مطالعات سیستمی در علوم انسانی اسلامی» به ایراد سخنرانی خواهند پرداخت. گفتنی است، در این روزهای ماه مبارک رمضان جلسات تفسیر قرآن کریم معظم له در دارالقرآن حرم مطهر رضوی دایر می باشد. زمان سخنرانی: از شنبه 29 اردیبهشت ماه مصادف با سومین روز ماه مبارک رمضان تا دوشنبه 31 اردیبهشت ماه 1397 ساعت ده شب. دفتر آیت الله هادوی تهرانی

هدف قرآن از بیان تاریخ، عبرت برای امروز و آینده است

استاد تفسیر حوزه با بیان اینکه نظام آفرینش بر قوانین متقن و حق استوار است گفت: هدف قرآن از بیان تاریخ، عبرت برای امروز و آینده است؛ زیرا قوانین حاکم بر گذشتگان با امروز و آینده تفاوتی ندارد. به گزارش ایکنا؛ آیت‌الله هادوی تهرانی در ادامه سلسله جلسات تفسیر سوره مبارکه زمر، به آیه ۵۹ اشاره کرد و گفت: در این آیه فرمود که نشانه‌های من برای شما آمد؛ دور و بر تو‌ای انسان از نشانه‌های من پر است، ولی تو تکذیبشان کردی و زیر بار نرفتی، زیرا تو ادعای بزرگی و استکبار کردی و ایمان نیاوردی. وی با قرائت این بیت که: چشم دل باز کن که جان بینی/ آنچه نادیدنی ست آن بینی افزود: عالم از هیاهوی خدا پر است و نیازی نیست آدم خیلی گوشش تیز و چشمش بینا باشد؛ فقط کافی است که صم بکم عمی نباشد؛ همین مقدار که کور و کر نباشد نشانه‌های الهی را خواهد دید. هادوی تهرانی عنوان کرد: کسی که نمی‌بیند، نه عقل دارد نه گوش دارد و نه چشم دارد و نه زبان؛ این ناتوان و نابیناست و الا کسی که یک بینایی اندکی داشته باشد، آیات را می‌بیند؛ یک شنوایی اندک داشته باشد، اصوات را می‌شنود. استاد تفسیر حوزه بیان کرد: این هم در زندگی فردی ما مطرح است و هم در زندگی اجتماعی؛ البته من هر چه بیشتر نگاه می‌کنم، تاریخ یک فیلم تکراری است که فقط هنرپیشه‌هایش عوض می‌شود و همه یک داستان است و مدام دارد تکرار می‌شود. یک عده می‌آیند و همان داستان قبلی است و جالب این است که ما داستان گذشتگان را شنیدیم و داستان گذشتگان را می‌شنویم و می‌دانیم و این همه قرآن به عبرت از گذشته ارجاع می‌دهد، ولی باز باورمان نمی‌شود. استاد حوزه علمیه اظهار کرد: فردی داشت فیلمی را نگاه می‌کرد که مسابقه…